Van onze speciale verslaggeefster Molly.

Vandaag laat ik mijn nieuwe baasjes eens een bericht naar jullie typen! Let wel, de woorden komen allemaal van mij, he, de enige echte Molly Aan den Voorhoeve!

Na een rare rit in die gekke metalen bak, die de baasjes auto noemen, ben ik veilig aangekomen in Enschede. En wat denk je, daar mocht ik niet gelijk het huis in van de baasjes. Ik moest eerst naar de tuin, ze zeiden dat ik eerst moest plassen. Beetje raar zo, dat bepaal ik toch lekker zelf wel?!

Toen ik zag dat Mara en Steven heerlijk zacht gras in de tuin hebben, vond ik het wel gelijk iets minder erg, maar dat heb ik ze maar niet verteld. Wel heb ik de tuin geïnspecteerd en in eerste instantie alleen het grasveld voor goed bevonden, rest was nog ondoordringbaar gebied. Nadat ik niet geplast of gepoept had (je weet wel, ik bepaal) mocht ik eeeindelijk naar binnen. Daar bedacht ik me dat ik stiekem toch wel heel nodig moest plassen, de houten vloer van de baasjes vond ik uiterst geschikt. Ze keken niet eens heel raar op die baasjes van mij. Op die houten vloer staat ook een grote Bench met een heerlijk zachte deken erin, dus die heb ik daarna snel eigen gemaakt. Dit is echt gelijk mij favoriete plekje geworden!

Ach ja, en de afgelopen dagen gingen eigenlijk wel een beetje op deze manier door. Ik heb al best wat andere mensjes gezien die hier in de straat wonen en iedereen noemt mij een ‘lekker ding’ en ook die rare 4-potige buurtbeestjes (baasjes noemen ze ‘katten’) keken wel heel jaloers toen ze me zagen, tja niet iedereen kan zo mooi zijn als dat ik het ben. Ze boffen maar met mij als buurmeisje!
Ook heb ik veel met mijn baasjes geknuffeld, en extra schattig uit mijn oogjes gekeken. Vooral als ze ‘nee’ zeggen kijk ik schattig. Maar soms staat het me ook echt niet aan dat ze nee zeggen en dan hap ik een beetje terug en doe het lekker toch wel wat ik eigenlijk niet mag doen. Mijn baasjes zeggen tegen andere mensen dat de nachten steeds ietsjes beter worden, maar dat begrip ik weer helemaal niet want ik heb ‘‘s nachts echt steeds minder aanspraak. Ik probeer soms wel te doen alsof ik moet plassen maar volgens mij hebben de baasjes het door, want ze laten me niet elke keer direct naar buiten, vooral niet als ik net ben geweest.

Mijn baasjes hebben de komende dagen ook nog lekker veel dingen gepland met mij zeggen ze telkens, ik zie het allemaal wel en zal me geheel op mijn teckels-best gaan gedragen.

Voor nu, groetjes naar Slagharen, geniet van de foto’s en tot de volgende keer!

Liefs Molly